اولین قدمهای زندگیم رو برداشتم

سلام به همه. خیلی  خوشحالم از همه خوشحالتر مامان الهه .آخه من دیروز تا حالا خودم می تونم چند تا قدم راه برم و بپرم تو بغل مامان. مامان خیلی خوشحاله چون همش به خاطر وزنم که دو کیلو کمه و زیر خطم می ترسید دیر راه بیفتم ولی خوب خدا رو شکر تونستم بالاخره رو پاهای خودم وایسم. منم وقتی راه می رم و می خورم زمین واسه خودم دست می زنم که رو حیم خراب نشه و دوباره پاشم راه برم.

جدیدا خیلی کنجکاو شدم به همه چی .از تو کابینتهای آشپزخونه گرفته تا بالای کمد تختم و روی بالکن...

دیروز انگشتم رو کرده بودم لای در کابینت آشپزخونه و با اون یکی دستم هی فشار می دادم که جیغم در اومد و اگه مامان نرسیده بود انگشتم له شده بود.کلی واسه مامان گریه کردم تا دعوام نکنه.بعدش رفتم توی اتاق خودم و دیدم که یه بند سیاه از تختم آویزون شده منم اونو گرفتم و کشیدم پایین....چشتون روز بد نبینه یه دوربین عکاسی گنده فرود اومد وسط کله م. این دفعه دیگه راست راستی اشکم در اومد مامان بیچاره دست و پاهاش مثل بید میلرزید. همونجوری که بغلش بود رفت تو آشپزخونه و واسم صدقه داد و بعدش هم تا آخر شب از کنارم تکون نخورد.

اینها هم مصیبتهاری وایسادن و راه رفتن منه که هر روز باید به سرم بیا تا بفهمم اوف چیه و آخ چیه و چی جیزه و چی اهه.