مادرانه

اسمم را سنگی نگه می دارد...

             جسمم را گوری...

                            و یادم را نمی دانم...

                                              شاید تو...

الینای مامان، عزیز مامان خیلی دوست دارم گلم اندازه همه گلهای رو کره زمین ....

هیچوقت اون چشمای سیاه درشتی که همون لحظه اول بهم زل زده بودند رو فراموش نمیکنم.هر روز شیرین تر از روز قبل میشی و من هر روز از روز قبل شیفته تر.هر روز مطمن تر میشم که تا حالا بچه به با هوشی تو ندیدم.مطمن باش اگه روزی خاری به پات بره اون خار تیر سه شعبه ای میشه و تو قلب من میره.

بعضی وقتها وقتی می بینم بعضی ها بهت بد می گن و اذیتت می کنند و می خواهند تو همون جوری باشی که اونا دوست دارند دلم میگیره. بعضی ها که دوست دارند اذیتت کنند و جیغت در بیاد و اونا بخندند ،عصبیم می کنند.وقتی با هوشیت و نمی بینند و این همه کارایی که بلدی و بچه های بزرگتر از تو بلد نیستند و فقط راه رفتنت رو می بینند و راحت بر چسب بیش فعالی بهت می زنند آتیشم می زنند.

خیلی براشون باورش سخته که تو همه چی رو حتی بهتر از اونها می فهمی.چون فقط چند ساعت کوتاه دارند تو رو می بینند ولی منی که هر لحظه و هر ثانیه زندگیم با وجود تو پیوند خورده می فهمم.امروز خیلی کار داشتم و بقول خودمون گفتم ببینم میشه فرستادت دنبال نخود سیاه...وقتی اومدی تو آشپزخونه بهت گفتم مامانی برو از تو اتاقت واسم توپ بیار و تو رفتی و سی ثانیه بعد با توپت برگشتی.تعجب کردم .دوباره گفتم برو کتابت رو بیار رفتی و با کتاب برگشتی .داشتم بال در می اوردم اینقدر تو بغلم فشارت دادم و بوست کردم که ترسیده بودی و چشاتو گرد کرده بودی و سرت رو عقب می دادی.عاشقتم مامان ...

ناراحت نباش این جور آدما همیشه دور بر ما هستند و این ماییم که باید ثابت کنیم اونها اشتباه فکر می کنند.پس همیشه قوی باش و به خاطر حرف مردم زندگی نکن.

تو لایق بهترین ها هستی چون خودت بهترینی....