چشم نخورم کم کم دارم خوب میشم.

از وقتی رسما واسم تولد گرفتند کم کم دارم خوب می شم.دیروز دوست جونای مامانم اومده بودند خونمون و خدا رو شکر این دفعه فقط نیم ساعت اول ازشون می ترسیدم و به مامانم چسبیده بودم.فکر کنم از قبل مامانی بهشون گفته بود که بهم محل نذارند منم هی منتظر شدم نازمو بخرند و منم واسشون ناز کنم ولی اونا انگار صد سال بود که همدیگه رو ندیده بودند و همگی داشتند با هم حرف می زدند منم دیگه حوصلم سر رفت و رفتم با خودم کنار حال با اسباب بازیام مشغول شدم فقط هر از چند گاهی به مامان یه سر میزدم و یه کوچولو بنزین میزدم و می رفتم. فقط طبق معمول همیشه وقتی مامانی رفت ظرفارو بشوره زدم زیر گریه و پاهاشو مثل همیشه چسبیدم که این کارم باعث شد دوستای مامان همه ظرفا رو تا آخر بشورند و وقتی مامانی گفت که من کلا به آشپزخونه حساسیت دارم همه ظرفا رو خشک کردند و گذاشتند سر جاش. این دفعه مامانی از کارم عصبانی نشد که هیچ وقتی مهمونا رفتند کلی ماچ مالیم کرد.

یه ابتکار جدید مامانی زده که تقریبا ده دقیقه ای منو تو اتاقم مشغول می کنه و اونم اینه که اومده طبقه پایین کمد لباسامو کرده اصطبل حیوونام.حیونام رو از دور اتاق جمع میکنم و می ذارمشون تو کمد.اینم اون سفره حیوونام که قولش رو داده بودم عکسش رو بزارم.هر کدوم رو که فشار بدی اول اسمش رو به انگلیسی میگه و بعدش هم صداشو در میاره:

نمیدونم چرا چند وقته که به حیوونا علاقه شدیدی نشون می دم؟؟؟؟شاید بزرگ شدم بخوام بشم جانور شناس شایدم دامپزشک.نمی دونم باید راجع بهش فکر کنم.ببینم تو کدوم پول بیشتریه همونو انتخاب کنم